rungutan si gadis

seorang pekerje bernama cik Wanda merungut:

Kalau trase nak apply cuti semata-mata nak pegi spa, facial bagai..

lupakan sajalah cik Wanda. Sebab memang takkan dapat.

Jangan degil, sebab memang tak kan dapat.

kalau nak degil jugak boleh?

Mampu!

Tak mampu berkata apa-apa
tunggu, harap janji itu betol

Betolkanlah janji itu!
kan dah janji, betolkanlah!

Harap-harap ia betol!

Cik wanda sile lah bersabar.
Sabarlah!

‘Sabar sayang, semenye akan ok pasni’
Owh, harap begitulah ye!

Tunggu lagilah jawapannya!

Terima Kasih, Kasih!

 

Awal bulan jadi sawan
Bayar kereta, oh rumah sewa
Bil api, air, internet adanya

PTPTN terus mengejar
Mujur aku bukan pengguna kad ajaib
Jika tidak jual bulu aku membayarnya

Tengah bulan cukup-cukup makan
Semua berkira
Yang kurang masuk buku tiga lima, yang lebih dilupa

Ini masa tuntut hutang lama
Hal duit pun boleh jadi gaduh
Yang paling pemurah pun boleh jadi kedekut

Akhir bulan tumpang kawan
Saban hari membelek kalendar
Menghitung tibanya tarikh keramat

Ini masa untuk mengeluh
Harga barang naik, harga minyak naik
Tapi sebaik saja masuk gaji, menyepi

Apa yang aku cuba katakan di sini
Tak kira awal bulan, tengah bulan, akhir bulan, kau tetap meneman
Walau kita cuma membawa bekal dan makan di tepi jalan
Malah ku tak mampu menelefonmu sejam setiap malam

Namun kau tetap mahukan aku
Terima kasih, kasih!

 

(credit to: Waniardy~)

 

Jangan Jadi Pelupe!

 

Boss: Hai, canggih handphone. Keje secanggih tu ke?

Wanda: Errkk.. Ehm. Canggih jugak kot!

 

**Flashback 1st time jumpe current boss yang dulunye bukan boss saye**

 

 

Saye telupe yang zaman dah canggih

Saye telupe ade technology function yang leh trace saye kat mane bebile mase

Saye telupe yang boss saye high tech orangnye

Saye telupe plak yang saye pegi klentong sebab malas gi keje

Makanya, kantoi!

Haih. jangan lupe lagi lepas neh cik wanda.

 

 

Sorry boss!

 

 

 

 

ter jadi?

apa ter jadi bila terdapat keinginan untuk menulis smula?

apa ter jadi bila manusia ini mula mengexplore wordpress yang sudah ditinggalkan?

apa ter jadi bila manusia ini berfikir untuk berpindah rumah?

fikir apa akan ter jadi?

erk. mengapa ter jadi kene tulis jauh-jauh?

owh hidup

beliau mengingatkan aku untuk buka kembali blog ini

beliau yang telah mencorakkan diri aku sampai aku menjadi cik wanda
beliau yang menjadikan aku berubah menjadi wanita yang matang (erk, matang ke?)

beliau paling aku sayang
beliau paling aku sanjung
beliau paling aku hormati lepas parents
beliau ialah orang yang aku harap hidup besame
beliau yang membuat corak kepada idup cik wanda selama 5 tahun
beliau adalah segala galanya untuk cik wanda

sebab beliau cik wanda berjaye
beliau kawan. beliau musuh, beliau besfren, beliau soulmate, beliau cikgu, beliau segalanya.

tapi seme tu dulu!

skarang dah takde.
sekarang dah hancur.

sebab?
kau,aku dan dia.

sekian.

Cik Wanda yang baru :)

Nama : Wan Dalini

Location : Ampang

Post : Building Executive

Responsibilities : Dengar maki-maki building users kalo building ade problem, dengar maki-maki clients time kol diorang untuk mintak maintenance charge.

Job Requirement : Mesti tahan kene maki, Terer cairkan ati clients suh bayar, mempunyai telinga yang tebal untuk dipekakkan time kene sembur, bersedia untuk mendengar janji-janji manis nak bayar tapi tak bayar pun!

.

.

.

.

.

Oh, itulah Cik Wanda yang baru.

Sekian. Updated!

.

.

.

.

Eh, lupe nak cakap.

Nanti intai-intai la blog kazen saye. Tengok die nye art work.. shantek wooo…

hehe. promote kazen sdiri. lalalalala..

sini ye : http://teahijau.blogspot.com/

tq. tata.

beliau dah tahu!

Pada malam tadi.

Beliau SmS aku.

Memetik Beberapa kata-kata di liniey.wordpress.com.

Sms 1 beliau hantar begini:

aku kan.

benci sangat bile orang kate belajar tu senang.

belajar tu tak penat.

” ala, kamu belajar takpe la.. tak penat… saye ni keje.. penat tau tak”

erkk….~

Aku jawab begitu:

” macam kenal je ayat tu”

Sms 2 beliau cakap begini:

haha. type wan dalini kat google. Tu die mcm2 kuar. N now ngah bace blog wdwmz.

Aku jawab begitu:

hmm… Malu. Tayah la bace. Mengart, mrepek je 2… Huhuhuhuhu..

Sms 3 beliau kate:

Da abes bace pun.

ADUYAI!~

Ini bermakna, beliau sudah tahu blog ini.

Aku malu lah~

Malu ah. Sumpah. Sebab mrepek tak tentu hala. Janji ngan diri sendiri tanak mrepek da pasni! (ok, tipu je.)

Memang b4 this, he never noe this n i neve told him bout this blog! sebab malu.

And sbenanye, aku malu kalo orang yang sangat rapat ngan aku bace blog ni.

Seb baek tak ngate+ngumpat die.. Hahaha~

OKEY. saje merepek krepek ubi hari ni. sekian.

p/s: tetibe rase bes plak kalo makan krepek ubi.

Yang sedang malu kucing,

cik wanda

.kisah melankolia.

jom layan lagu ni… sangat best. Even da agak lame. tapi ia best!~

Lirik Lagu Melankolia – L Danielle

Sayup,
Melihatmu,
Dingin tubuh,
Disisiku,
Wajah,
Senyumanmu,
Tiada lagi,
Detik ini,

Pre-Chorus

Melankolia,
Buat kita,
Cinta ini,
Dugaannya,
Maha Esa,
Mengertilah,
Ku minta Simpati..

Andai,
Dikau pergi,
Airmata,
Mengiringi,
Mungkin,
Kau disana,
Bahagia,
Lebih sempurna..

Pre-Chorus

Melankolia,
Buat kita,
Cinta ini,
Dugaannya,
Maha Esa,
Mengertilah,
Ku minta Simpati..

Chorus

Maha Esa simpatilah..
Melankolia milik kita..
Maha Esa mengertilah..
Melankolia cinta kita.

p/s : credit to http://malayapark.com

pssst! : penyanyi die cam ensem je.. ngehngehngeh~

.kisah cik wanda yang tabah.

sakit kaki tau tak!

Aku tak pegi kelas sebab sakit kaki.

” Lohhh… ape kaitan blaja dengan kaki? blaja bukan pakai kaki”

Hey, cuba kau pakai otak sikit!

Untuk blaja ialah mesti ke kelas,

Untuk ke kelas ialah mesti naik tangga sebab kelas kat tingkat 5,

Untuk naik tangge ialah mesti pakai kaki,

Untuk pakai kaki ialah sangat sakit,

Untuk sangat sakit ialah SIRIES wa tanak!!!!!!!!!

Sakit siot teseliuh kaki sebab tejatuh tangge dan jatuh tejelepuk macam nangka yang baru nak buruk kene makan ulat!

“Kenapa cik wanda tak berhati-hati?”

Sebab mane la tau nak jatuh. Kalau tau pasni cik wanda akan jatuh, mesti dia akan berhati-hati pastu turun tangga satu-satu. Pastu turun tangge tanpe beborak dengan kawan-kawan a.k.a penonton aksi stunt cik wanda.

Kalau la tau berurut sebab seliuh tu amat sakit yang sangat tahap gaban satria baja hitam punya kekuatan. Mesti aku takkan brangan nak jadi nangka buruk lagi!

Thanks kepada cik wani (kawan saya yang slalu dibuli) dan nor diyana (kawan saya yang paling chantek) sebab temankan saya pegi berurut kat rumah maklang (bukan pasangan kawan saya yang saya panggil paklang!).

Super duper thanx to apai jugak. Sebab sudi membawa hamba (tuan puteri ini)~ ke rumah maklang itu. Dan ke klinik juga. Walaupun terdapat beberapa agenda lain juga yang kau laksanakan di klinik itu!

” eleh wanda. kau nak pegi berurut macam nak pegi besalin. seme bende nak bawak” (diyana, 2010)

Biar la! Sebab aku da tau, mesti saket punye! so, aku bawak air kosong and towel kecik untuk lap mutiara-mutiara yang bakal jatuh dari mata aku neh. Seb baik aku bawak! sebab bukan stakat mutiara yang kuar. Emas, perak bagai pun kuar. Macam ade paip kat mata neh!

” kau mesti tak meraung sebab malu kat aku kan?” (apai, 2010)

Takpun. Sebab raungan aku lebih melalui mata. bukan mulut. Hahahaha. Oleh kerana ada tabir dan kau tak dapat melihat keadaan aku dikerjakan mak lang, mesti kau kurang dapat feel keseksaan itu!

Papepun. Thanx kepada yang terlibat. Nanti aku blanje pas aku kaye raye kawen ngan dato; yang berstatus duda. Motif asal cerita ialah menyatakan aku sakit kaki tak dapat ke kelas (bukan kerana malas) dan menyatakan perasaan sayang kepada kawan-kawan yang terlibat.

p/s: Sakit kaki aku langsung tidak membataskan untuk aku ke pizza hut cik apai belanja petang ini. Harap maklum.